Anem Òc per la nacion occitana !

De Bordèu a Niça, de Vièlha a Fenestrèla, de Montluçon a Carcassona, sèm pas franceses, nimai espanhòls o italians. Sèm una nacion e avèm una lenga pròpria totben que, administrativament, siam encara de ciutadans franceses, espanhòls e italians. Dempuèi la conquista d’Occitània, tròç per tròç, per engana e per la fòrça de las armas (commemoram ongan la debuta de la Crosada contra los Albigeses), lo Reiaume de França, puèi la Republica dicha una e indivisibla an ensajat de nos assimilar e de far de nosautres de franceses del Miègjorn. An gaireben capitat amb l’Escòla laïca obligatòria, la foncion publica, l’Armada, los medias e l’exilh per trapar un emplèc, a nos negar e nos far pèrdre nòstra lenga e nòstra identitat. An fach çò parièr amb los bretons, los flamencs, los alsacians, los bascs, los catalans e los còrses.  França coneguda a l’estrangièr coma la patria dels drechs de l’òme e lo brèç de la laïcitat, defend la diversitat culturala dins lo mond levat en çò sieu. A pas ratificat la Carta europèa de las lengas regionalas o minoritàrias de 1992 perque lo Conselh constitucional s’i opausèt. Pasmens, lo 22 de mai de 2008, l’Amassada Nacionala francesa votèt a l’unanimitat un emendament al projècte de lei sus la reforma de las institucions que ajusta a l’article 1 de la constitucion la frasa  seguenta : « Las lengas regionalas apartenon a son patrimòni ». Es una pichona avançada mas aquò depend de la manièra que lo mot patrimòni serà interpretat pels govèrns. De mai, esperam totjorn la famosa lei sus las lengas dichas « regionalas » anonciada pel govèrn que sa tòca deu èstre de donar un estatut legal a aquelas lengas. I a pas cap de dobte que nòstra lenga deu èstre reconeguda oficialament e sa promocion deu èstre ajudada per l’Estat. Vaquí perque es necite de manifestar de mai en mai nombroses per l’occitan coma o faguèrem en 2005 a Carcassona, en 2007 a Besièrs e coma o fasèm uèi tornarmai a Carcassona.Çaquelà, nosautres al Partit de la Nacion Occitana manifestam pas sonca per convéncer lo govèrn francés de nòstra determinacion. Es mai important de convéncer totes los occitans, d’origina o d’adopcion, que viscan en Occitània o dins la diasporà, que tant que demorarem dins la Republica francesa, sens al minimum l’autonomia, avèm pas d’avenir coma pòble occitan. Se la reconeissença oficiala de nòstras lengas s’acompanha pas de la seguida de la descentralizacion per reequilibratge dels poders al profièch de las regions en s’inspirar dels modèls d’Espanha, d’Itàlia, d’Alemanha e de Granda Bretanha per anar cap a l’autonomia, l’occitan coma totas las autras lengas de França es condemnat e serem de franceses amb un accent  que fa rire los parla-ponchuts. Pas mai. I a pas de barradissa entre la defensa d’una cultura e l’accion politica. Es la meteissa causa. Cal gausar se pensar occitans e  se presentar a totas las eleccions que podèm de manièra independenta, que siá jos l’etiqueta regionalista o autonomista, precisament per prene lo poder en çò nòstre un jorn. Avèm una bona escasença d’o far per las Regionalas de 2010. Una lista bailejada per Cristian Lacour es a se montar dins la Region Lengadòc-Rosselhon. La sostenèm coma sostenèm los esfòrces per montar una lista autonomista en Provença. En defòra de França, i a agut d’avançadas. En Espanha, la Val d’Aran amb son Conselh Generau a un govèrn autonòm e l’occitan es lenga co-oficiala amb l’estatut novèl de la Generalitat de Catalonha. En Itàlia, dins lo Piemont occitan, lo comitat d’organizacion dels Jòcs Olimpics d’ivèrn 2006 a reconegut l’existéncia de la cultura occitana. Anar a las eleccions sufís pas. Dins la vida vidanta, afortissetz d’un biais pacific nòstra identitat. Parlatz nòstra lenga pertot, dins totes los endrechs publics, dins las entrepresas, utilizatz los pichons noms en occitan, sostenètz las escòlas bilingüas. L’avenir de nòstra lenga e de nòstra nacion es dins nòstras escòlas. Los joves d’uèi faràn l’Occitània de deman. Aicesta deurà un jorn o l’autre trencar sos ligams de dependéncia respècte a França e venir una Republica Confederala Occitana reünificada e respectuosa de sa diversitat intèrna, membre de l’Union Europèa e de l’ONU. Per i arribar,  nos devèm d’en primièr batre per que nòstras regions obtengan de poders mai espandits e que la Republica francesa se federalize. Alavetz las regions occitanas se poirián recampar dins una Confederacion d’Occitània. Aquela Confederación poiriá venir autonòma puèi se constituir a tèrme en Republica Confederala independenta. Uèi, lo Partit de la Nacion Occitana, que ven de celebrar lo cinquanten aniversari de sa creacion per Francés Fontan, es a Carcassona pas solament  per mostrar nòstras colors e defendre l’occitan  mas per prepausar al pòble occitan un projècte de societat e un avenir e perque sèm etnistas prepausam tanben l’emancipacion de las nacions sens estat dins lo mond, Catalonha, País Basc, Escòcia, Tibet eca. Vos invitam a venir amb nosautres  per i trabalhar amassa.