Skip to Content

Recèrca per categorias

Categorias
idiotisme
Lor diguèt que s'enanèsson (de s'enanar) sens esperar mai.
Me vegèron pas a ieu, que m'amaguèri, mas lo vegèron a el.
Una drolleta lor moriguèt qu'aviá pas encara cinc ans.
S'amaguèt (s'estremèt / se rescondèt) que degun lo vegèsse pas.
) ">O te voliái dire plan pus lèu, mas a l'epòca ausèri pas.
) ">O agèssi volgut (o agèssi volontat) m'auriá presa per femna.
Mesfisa-te plan de paur que limpèsses (de paur de limpar) !
Es la novèla pus brava qu'aja, la Silveta, jamai ausida.
Los autres dos e las autras doas los vegèrem pas de la jornada.
Escota, t'avertissi plan, esperarai pas autres dos ans !
Aquela gòda (aquela feda vièlha) es venguda als cans.
Venir als cans : magrir al punt d'èsser abandonat als cans.
L'Isolina, sa vida tota, demorèt magra coma una bicicleta.
Magre coma una letra. Magre coma una estèla. Magre coma un pic.
Venguèron totes quatre e mai foguèsson pas estats convidats.
Lo nenon èra assetadet e plan desrevelhadet sul pelsòl.
Lo papeta, el, èra assetadàs dins sa cadièira de braces.
La nenòta èra malabilhadeta, mas plan polideta ça que la.
Aquela pelhaira èra malabilhadassa que fasiá paur.
Dins las uèch (uòch) oras que deviá èsser, a vista de nas.
Deviá èsser uèch (uòch) oras, a l'estima (a quicòm prèp).
Quand las polas pissaràn, benlèu que me farai gendarma.
Aquel fusil, lo Tòni lo se crompèt d'ocasion (de ena part d'una minuta ; classa de segonda. ">segonda man).
En mòde de nenon se portava dins los braces un canhon-moton,
S'enfugiguèt als grands quatre pès (a cambas-ajudatz-rne).
Un occitanofòn de naissença chuquèt sa lenga tanlèu tetar.
L'occitanofonia es l'ensemble de totes los Occitans de pertot.
Balhar blat banhat a qualqu'un es enganar qualqu'un.
Aquel afar es blat ensacat vòl dire es coma s'èra fach.
Ai las cambas bletas vòl dire ai las cambas plan mòlas.
Son pas un fòrça (pas espesses) los mecenas occitans.
Siás ben tròp bròca (tròp bèstia / tròp api) per aquò far!
Òsca! Aquò tomba a plec : podiá pas tombar melhor.
M'èri plan destenembrat (desmemoriat) de tot aquò.
Jèsus! Ont te siás anada camaisar (mascarar) aital!
Ne demorèri cambacopat : aquò me copèt las cambas !
Ai una canhada (una quantitat granda) d'embestiaments.
Començar, rai! mas contunhar e acabar es plan quicòm mai.
Comptavi pas (cresiái pas) que venguèssetz tan lèu.
En çò que me concemís (quant a ieu) i soi pas per res.
Es un òme de contacte. Lúcia a de lentilhas de contacte.
Tombèri sus el (l'encontrèri) per còp d'astre (per azard).
Un còp plorava, un còp risiá : quora plorava, quora risiá.
Copar carrals vòl dire tanben se mancar / copar palhas.
Lo Carles tenguèt còp: raquèt pas / abandonèt pas.
Tot còp que (cada còp que) te vendrà plan, vèni a l'ostal.
Un còp qu'auràs acabat (quand auràs acabat) pausa-te.
Aquela lèbre es pas meissanta vòl dire qu'es plan bona.
Quand las polas pissaràn / quand la cocuta anisarà (pas jamai).
La luna fa pargue, aquò marca que vòl plòure (que plourà).
Ni per tot, èra pas meissant (ça que la èra pas meissant).
Ba! es una interjeccion que marca suspresa o indiferéncia.
Ont te'n vas? - A baisacuol ! (aquò te regarda pas! )
Cala-te, bogre de bajòc (bogre d'api / bogre de piòt).
Se'n va coma un as balanças : se'n va balint-balant.
Ne cal finir sens mai d'alonguis (sens esperar mai).
Amoda-te (bolèga-te), que siás aquí coma un emplastre!
«Canta lo ) ">cocut dins la comba bèl a » es una inversion.
De tot biais (d'un biais o d'un l'autre), m'escaparàs pas.
Non! I anarai pas de cap de biais! (de cap de manièira).
Bè! es una interjeccion que marca asir e defèci (desgost).
Bè! es tanben lo bialar (lo belar /lo bramal) de las fedas.
Refusi fòrt e mòrt! : refusi d'a fons! (refusi net l).
Nos encontrèrem per còp d'astre (per escasença / per azard).
A tot astre bon astre vòl dire a tot azard (per en cas).
Porcàs / porcassàs son d'augmentatius del mot pòrc.
Porcassàs (porcatàs) son d'augmentatius d'augmentatius.
Per far cort: per resumir. Cort e bon es çò melhor.
A res non còst: a gratis (sens pagar / sens que ne còste res).
M'èri d'a fons destenembrat (desmemoriat) de tot aquò.
Lo temps me dura: tròbi lo temps long, me languissi.
Cala-te, Peironilh, que l'ombra teu es pas espessa!
L'ai vist a ton paire (ton paire l'ai vist / ai vist ton paire).
) ">O me saupretz a dire: manquetz pas de o me dire / o me diretz.
Fai-me passar aquel daquòs (èstre / estec / aplech ... ).
D'aquel òme! D'aquel caluc! D'aquel pèc! D'aquela piòta!
Lo can de la coa copada. L'òme de l'uèlh de veire.
Diable d'òme l Miserable de ieu! La paurassa d'ela !
Ai una ròda de crebada. A un uèlh de curat (de crebat).
I sosqui a de bon (i sosqui per de bon). Aimi de legir.
Acabatz d'intrar. Acostumatz-vos de parlar occitan.
Cèrqui de trabalhar. Comenci de comprene e de sofrir.
Aquel libre es de mal legir. Aquela filha es de plànher.
Contunhi de trimar. Cresi de plan far. Me fisi de tu.
Me pensi d'i anar. Tarda de venir. S'amoda de plorar.
Fugís de trabalhar, qu'es un fug-òbra. Ai de partir (me cal partir).
Soi de genolhs. La vaca es de buòu. La cabra es de boc.
La canha es de letz: sarra los cans. Te teni de velhat.
M'es de fat: m'es de grèu / m'es de fèr / m'es penible.
) ">O decidirai de per ieu. ) ">O decidiretz de per vosautres.
En despièch de (maldespièch de / ni per) forçar, pòt pas.
M'es de grèu (m'es penible) de véser l'occitan mespresat.
Soi encara dejun de lo conéisser: lo coneissi pas encara.
Dieu me delisca / Dieu m'aniente ! son de damnes (de renècs).
La Magdalena nos arribèt al descarat (a l'imprevista) !
Aquò son figas d'un autre panièr: es un autre afar.
Lo diable t'empòrte ! es una mena de malediccion.
Lo diable s'empòrte ! es una exclamacion, pas un renèc.
Vai-te'n al diable! es una interjeccion o una malediccion.
Diable d'òme! es una interjeccion admirativa o pejorativa.
Enfanton es un diminutiu lèumens afectiu d'enfant.
Enfantonèl es un doble diminutiu afectiu de diminutiu.
Enfantonelon es un triple diminutiu afectiu de diminutiu.
Enfantonelàs es un augmentatiu de doble diminutiu.
Enfantàs es un augmentatiu lèumens pejoratiu d'enfant.
Enfantasson es un diminutiu afectiu d'augmentatiu.
Enfantassonèl es un doble diminutiu d'augmentatiu.
Enfantassonelon es un triple diminutiu d'augmentatiu.
Enfantassonelàs es un augmentatiu de doble diminitiu d'augmentatiu.
«Dins d'aicí » es un occitanisme que vòl dire « d'aicí ».
A ieu me dison Joan: me sonan Joan / m'apèlan Joan.
Ço ditz : ditz - Ço diguèt : diguèt - Ço disiá : disiá.
Dire seba / cridar seba vòl dire se reconéisser vencit.
Dire de ) ">òc : dire que ) ">òc. Dire de non: dire que non.
Es pas de dire: o cal pas dire. Es pas de dire ! : es pas de creire !
Es pas per dire, mas ... : sens me conflar ... / sens me vantar. ..
Per de dire de ... : per dire de ... / per fins de ... / pr'amor de ... / per. ..
Es passat lo dich que : dison que ... / se ditz que .
Serà pas lo dich que : òm (se) poirà pas dire que .
Tant val dire: practicament / per far cort / fin finala.
Tornar dire: dire un còp demai/ repetir / redire.
Trobar a dire: criticar. Dire de tot: escopir d'insoléncias.
Te di si pas de non: te disi pas non / te disi pas que non.
La drollalha o la drollatalha: pejoratius per « dròlles e dròllas ».
Drollàs, -assa e drollatàs, -as sa : pejoratius de dròlle e dròlla.
Drollet, -a e drolleton, -a son de diminutius de dròlle e dròlla.
Ai una enveja de pissar que lo vesi córrer! (« lo » es lo rajòl).
La frasa çaisús es una polida frasa occitana elliptica.
Bolèga-te ! Demòres pas aquí coma un emplastre!
Segrai pas mai la caplòra : m'abandonarai pas pus acapval.
Encara que plòga (e mai se plòu), vos venèm véser.
Encara que ploguèsse (e mai se ploviá), vos vendriam véser.
Encara que mai es un sinonim d'encara mai o d'aitant mai.
Quand ploguèsse d'enclutges, vendriái ça que la (ni per tot).
Se s'endeven que faga bèl temps (se se capita que faga bèl).
Entant-lèu (gaireben) me negavi : ai mancat a me negar!
En tant ni quand: de cap de biais / de cap de manièira,
Ne dernorèri entredich (entredit / desparaulat / moquet).
Portar quicòm a l'escarcèla : o portar sus l'esquina.
Un esclafi (un espet) de tròn. Un esclafi (un espet) de rire.
Se cargar los esclòps de qualqu'un es prene sa plaça.
Se revertar coma dos esclòps : se semblar coma doas cerièiras,
D'escondons vòl dire a la resconduda, a l'amagat, en secret.
Esfar es un vèrb passapertot quand un autre t'escapa.
Pòdes esfar (ajar / trapar) la topina sus la laissa nauta?
Se cal pas esfar (desbarrassar) tròp lèu de çò qu'embarrassa.
Te propausa aquò e as la (s.f.sangflac /

ausardariá / audàcia / front / impudéncia. (e non pas topet (fr.)

Te propausi aquò e as la mèlsa de refusar ? ">mèlsa
(l'audàcia) de refusar?
Pff. .. ! es lo giscle de vent que t'escapa quand te retenes de rire.
Incapables de nos reténer, espofinèrern en plena messa!
Per aquela espofinada lo curat nos mandèt un brave emplastre.
Totes los autres nos agachavan d'espofidons (en espofinant).
S'espompís (s'encrei) talament que lo sonan Confleta.
È ben ara, sèm esquèrlhes ! (è ben ara, sèm polits l).
Estant que (vist que, del moment que) siás aquí, ajuda-me.
Laissa-me estar. (Laissa-me tranquil / M'embèsties pas).
Totjorn està qu'as pas rason! / Çò segur, es qu'as pas rason!
Fai-me passar aquel èstre (aquel daquòs), per véser.
Demòra a èstre : demòra a daquòs (demòra sabi pas ont).
«Cal pas quichar» vòl dire sovent « cal pas exagerar ».
«D'aquel òme! », « Cocanha! » son d'exclamacions.
Aquò fa dos ans : i a dos ans. Far de l'ase: far lo piòt.
Es pas de far! / Aquò se fa pas. Far lum: esclairar.
Fai-te ençà : sarra-te. Fai-te enlà: tira-te de pels passes.
Far un mainatge: enfantar. Far una causida: causir.
Per tu fas : aquò te regarda, es ton afar! Far dos litres : conténer. ..
Far dos mètres : mesurar dos mètres. Fa luna: la luna dona.
Fa mal far quand fa mal far! Far una allusion. Far lo morre.
Amb lo temps aquel formatge se farà. Aquel dròlle se farà.
Aquò me fa fàstic : aquò me rebuta, aquò me desgosta.
Se far d'una persona vòl dire la frequentar amb plaser.
Se far pas de degun vòl dire frequentar pas degun.
Se fa tard: començ a d'èsser tard. Se fa nuèch: comença d'èsser...
Se far gras vòl dire venir gras. Se far vièlh: venir vièlh.
Se far mètge (medecin). Se far prèire. Se far menusièr.
Se far las onglas. Se far d'amics. Se far una rason.
Se far de meissant sang. Se far mila euròs per mes.
Far fardapelha : amassar vitament sas pelhas e son esquipòt.
Ai las farfantèlas : los uèlhs me fan quatre: ai la berluca.
Ai las bavarilhas : los uèlhs me fan quatre: ai la berluca.
Es sa femna que còpa la farsa (que comanda / que decidís).
Èsser de fèsta es èsser convidat (invitat) endacòm.
Èsser pas a fèsta (èsser pas a nòças) : aver de dificultats.
Auriás pas lo fetge (l'aplomb) de me refusar aquel servici?
Far bona fin : se'n tirar, capitar, prosperar, plan morir.
Far mala fin : se'n tirar pas, capitar pas, far puta fin.
Fin finala : finalament, a longa fin, enfin, a la tota fin.
Far fintanèla: far guinèla (espiar, fintar, far sentinèla).
L'ortiga, l'abelha, la vipèra fisson (ponchan o mordisson).
D'unas paraulas ponchudas o emmalidas fissan tanben.
Macassiu! ço diguèt la Margarida, quicòm m'a fissada.
L'ase te fota ! Vai-te'n al diable! / Vai te far fotre!
Vai te far fotre ! es tanben una exclamacion de suspresa.
Me'n foti (me'n viri) coma de ma primièiras bragas!
Fotre òu ! es una interjeccion que vòl dire: È ben ara!
Parlar sens frangetas vòl dire parlar plan francament.
Furetèri (cerquèri) pertot, fureta que furetaràs, mas en van.
Aquò's un pauc fòrt! : aquela tiba / aquela passa l'òsca!
Gandré d'annadas (fòrça annadas) abans que nasquèssi.
Es gandré (fòrça) luènh, i arribaretz pas abans la nuèch.
Se ganhar sa crosta: se ganhar sas trempas (la vida).
Gara-te d'aquí: tira-te d'aquí / tira-te de pels passes !
Quicòm (substantiu indeterminat) vòl dire tala o tala causa.
Manjava quicòm! (advèrbi) : manjava aicisèm ! (fòrça).
Grinut vòl dire rude / ruf / rascanhut / reganhut / rabotós.
Grisalenc / grisàs / grisastre / grisenc: que tira sul gris.
Una gròssa d'uòus : dotze dotzenas (12 x 12 : 144).
Un grumèl es quicòm de coagulat (grumèl de sang, de lach ... ).
Quicòm de guèrlhe es quicòm qu'es de travèrs (pas drech).
Un idiotisme es una expression caracteristica d'una lenga.
Un idiotisme es de mal revirar dins una autra lenga.
Una costuma immemoriala son , puèi la d'Aquitània ;

2°/ la conquista de Cesar (-59)

3°/ e mai que mai l'adopcion del latin coma lenga

de glèisa (391) ">origina
s'es perduda.
Un malparat es un perilh imminent (que va arribar).
Se i fasèm pas moment (se i fasèm pas atencion), gara!
A mon insabuda / ieu inavertit : sens que ieu o sàpia.
Un Joan barrutla es un rodaire, un passapaís, un vagabond.
Un Joan cèrcapaur es qualqu'un qu'a pas jamai paur.
Un Joan coconièr es qualqu'un de nèci, un bestiasson.
Un Joan conolhada es un òme puslèu femenèl (femenin).
Un Joan de léser es un fug-òbra (un que fugís lo trabalh).
Un Joan fa tot es un factotum, un bracièr, un òme de pena.
Aquò rai! un onclon Joan fa tot nos fasiá plan servici.
Un Joan farina es un bestiasson / un piòt / un api / un nèci.
Un Joan femna es un òme que fa lo dedins coma una femna.
Un Joan figa es un belitre (un paure diable, un passapaís).
Un Joan filha es un jovent femenèl (que revèrta una filha).
Un Joan filha pòt èsser tanben un jovent portat sus las filhas.
Un Joan flauta es un bestion / un bestiasson / un piòt.
Un Joan fotre es un paucval/una canalha / una rossalha.
Un Joan l'emprés es un iperactiu que quita pas de trabalhar.
Un Joan mal m'agrada es un òme renós / tissós / malgraciós.
Un Joan sap tot es q.q. qu'a la pretension de tot o saber.
Un Joan salsa es un òme que s'agrada a far la cosina.
Un .Joan sens biais es un maladrech o un bestiasson.
Un Joan topin: un .Joan salsa; un .Joan figa; un Joan sens biais.
Un .Joan trespassa es un òme que ne fa totjom tròp.
Soi a jun de conéisser aquel òme: l'ai pas jamai conegut.
Soi a jun d'aver trobat un mecenas : ai pas jamai trobat de ...
Jutja-te l es un occitanisme que vòl dire « Examina-te ! ».
Jutja-te l vòl dire tanben « Figura-te! » per exprimar un dobte.
Jutja-te ! : examina-te, e veiràs qu'es pas possible !
Leca-te l'uèlh! (es impossible me faràs pas creire aquela! )
Aquò me fa lega: aquò me far enveja (aquò me fa fondre).
«Entre pauc e mens» vòl dire « a quicòm prèp»
Entre pauc e mens es un biais de respondre pas clarament.
Èsser a la lòga del jorn vol dire èsser a la mòda del jorn.
Lunhan (alunhat) es un derivat de s'alunhar : anar pus luènh.
Macarèl! es una interjeccion d'estonament, de dolor, de colèra.
Macarèl! pòt èsser tanben una interjeccion d'admiracion.
Macaròni! es un eufemisme per dire pas Macarèl !
Madòna es un títol pus relevat que Madama (occitans totes dos).
Madomaisèla: títol d'una joventa o d'una femna non maridada.
Aquò m'agrada mai (o aimi mai ). Vendrà mai (tornarà).
La mai avant (la pus avant). Aitant mai. D'aitant mai.
L'aimi tant e mai. Tot al mai. Mai que mai (subretot).
La filha mai polida. La vaca mai magra. Lo jorn pus long.
Se mainar es se trachar (se rendre compte) e tanben s'ocupar de.
Se mainèt qu'anava plòure. Maina-te de çò que te regarda!
As lo mal de ieu: siás plan coma ieu / me revèrtas plan.
Pensi que te'n saupràs pas mal (que o prendràs pas mal).
Lo mal d'amor es une expression poetica per dire amor.
Prene quicòm a malas ( o prene de mal as) : o prene mal.
Excusa-me, ai pas fach aquò a malas (o ai pas fach exprès).
A malas penas (grand pena) se te poirem venir véser.
A malas endeveras: dins de fòrt marridas condicions.
) ">O faràs, de bonas o de malas : de bon grat e mai ça que la !
Vendrai sens manca (al solid) : mancarai pas de venir.
È ben sèm polits ! (Sèm mal encarrats, mancava pas qu'aquò! )
Es pas de creire: pas possible ! / Sembla pas possible !
Anem, bolèga-te, demòres pas aquí coma una bròca!
Per aquò far, as los quatre pès blancs (as plena libertat).
Far lo d'anders vòl dire esperar espèra qu'esperaràs.
Nos sèm pecats (mancats) de cinc minutas, pas mai!
Mas que ven ga (a condicion que venga) l'aculhirem.
Te propausi aquò e as la (s.f.sangflac /

ausardariá / audàcia / front / impudéncia. (e non pas topet (fr.)

Te propausi aquò e as la mèlsa de refusar ? ">mèlsa
(l'impudéncia) de refusar?
La mèlsa: glandola ovoida dins l'ennaut del ventre, a l'esquèrra.
Al pus fòrt la pelha! es un motet (una dicha, una locucion).
Nos encaminèrem a la muda (sens levar lenga, sens parlar).
Una fenèstra part las autras (a la diferéncia de las autras).
Manjar pas. Plorar pas. Venir pas. Legir pas. Escriure pas.
Vendre pas. Poder pas. Ajudar pas. Véser pas. Renegar pas.
Bona passa (temporada favorabla). Mala passa (temporada mala).
Disi de non! : di si que non! / di si non! / refusi !
Fau plan mai que non pòdi : fau plan mai que çò que pòdi,
Balha no'n. No'n trufam. Anem no'n. No'n parlèt.
Çò nòstre es çò que nos aperten (tot çò qu'es a nosautres).
) ">O cresi. ) ">O vesi. ) ">O vòli. (quand òm parla de causas).
Lo cresi. Lo vesi. Lo vòli. (per de personas o d'animals).
«La nòstra» es un autre equivalent de « ma femna ».
A chicas e micas vòl dire per fragments / pauc a pauc.
Aquò me fa michetas : aquò me fa gòrja (me fa enveja).
Qué s'es passat? Qué las as ? Quina idèa t'es passada pel cap?
Ni per cercar, capiti pas de li metre la pata dessús!
Ai agudas patidas las pèiras (ai agut patit que jamai).
Lo patron (lo nòstre / mon òme). La patrona (la nòstra / ma femna).
Es un pauc (censadament / a quicòm prèp) çò que dises.
Entre pauc e mens vòl dire, de còps, puslèu mens que mai.
Bramar a plens paumons es bramar brama que bramaràs.
Ressonar coma un pairòl es pas rasonar coma un esclòp.
Caliá prene palada (prene d'elanç) per sautar aquel rèc.
Far de Dieu barba de palha es malparlar d'El (ne mal parlar).
Se per cas (per azard) podiás pas venir, o me saupriás a dire.
Aquel còp pensèri morir: cugèri morir (manquèri a morir).
Per fin de (per tal de) nos far mancar, nos mentiguèt.
Per tal que (per que) venguèsse al pus lèu, li telefonèri.
Perlongar quicòm o qualqu'un es lo far perdurar mai de temps.
È ben, consí vas, Loiset ? - Entre pauc e mens pro plan.
Bogra de pesolhassa ! es un qualificatiu insolentaire.
A pics e patacs vòl dire uèlh per uèlh, dent per dent.
Magre coma un pic: coma un estelon / coma una bicicleta.
Es lo picadís de la vida (l'anar, lo rebaladís dels cadajorns).
Cala-te, Leopòld, que ton fusil pòrta pas plan luènh!
Èsser aquí de : aver enveja de / èsser sul punt de.
Espèra-te! I a pas prèssa / i a pas lo fuòc a la paissièira !
Qué las as ? Qué t'arriba ? Qué te pren ? Qué te cal?
Consí quicòm (d'un biais o d'un autre) capitarem ben.
Qu'un piòt / quane piòt / quin piòt! Qu'una malastrada!
Aquò rai (aquò d'aquí rai), i a pas cap de problèma.
Aquò me ven a revèrs: aquò m'agrada pas brica (pas ges).
) ">O te cal far ribon-ribaina (de bon grat e mai ça que la).
I te calrà far, de rif o de raf (d'un biais o d'un l'autre).
Me fas susar e mai coma cal ! (Me fas susar de cròcs de romana!)
Es pas ni bolit ni rostit (ni cabra ni boc / ni rasim ni figa).
) ">O me saupràs a dire se jamai i aviá quicòm de nòu.
Me somsiràs pas (me prautiràs pas) lo sam, o te pòdi dire!
Te manges pas lo sang! (Te rosègues pas / te'n fagas pas.)
Pòrta sus el tot son sant crespin (tot son esquipòt / tot son ben).
Lo signe val lo còp! es una expression que se ditz sovent.
Tombar lo mocador, tombar la mòstra ... son d'occitanismes.
De trusc o de trasc (d'un biais o de l'autre) bolèga-te !
Lor mòda unisèxe, fin final a, es pas ni cabra ni boc.
Anèri a cò de mon oncle vòl dire anèri al seu ostal.
Anèri a çò de mon oncle vòl dire anèri a sa proprietat.
«Vos ai pro vistes, anatz-vo'n ! » - « S'es aital nos n'anam. »
«S'es aital» se pòt dire tanben « Se per aquò va »
Çò teu es pas çò meu ni çò seu; çò seu es pas çò nòstre.
I podiá laissar las calças e lo pòrtacalças ! (I podiá laissar la vida.)
Uèi per uèi (ara / pels tempses que sèm) se cal bolegar.
Soliá (aviá costuma de) venir cada matin sens manca.
Avalisca!: vai te'n al diable! Lo diable t'empòrte !
Èsser pas de man: èsser pas de biais (èsser pas a posita).
«Ai lo pese gròs» es un biais popular de dire « Ai lo còr gròs»
Lo Camin de Sant Jacme se ditz tanben la Dralha lachenca.
Ma tanta Matilda disiá totjorn « Se Dieus o vòl! »
Entre sortir (tanlèu sortir, tanlèu que foguèt sortit) l'ataquèron.
Lo Xavièr s'eclipsèt sens degun se'n mainar ( se'n trachar).
Las estèlas (las asclas) revèrtan lo fust vòl dire « Raça raceja ».
Parlar per pas dire res, tant val (aitant val) se calar.
Fagas pas lo gal, que la teu ombra es pas plan espessa!
Al pus fòrt la pelha, mas al pus fin lo mot de la fin.
Quand frequentava, lo Martin soliá pastrar cada matin.
Laissa pissar lo moton, qu'aqueles dires son parpèlas d'agaça.
Ton rasonament es mièja figa mièg rasim: ni cabra ni boc.
Ba! sembla pas possible !. .. Ba ! se plòu, que plòga !
N'ai agudas conegudas d'ai tal as situacions dins ma vida.
Çò que te disi t'enfusques pas, i soscaràs a sang pausat.
Part de o abandonar tot, podèm pas far mens que çò que fasèm.
Part que lo vejam pas li demandarem de venir amb nosautres.
Paur (de paur) d'encontrar una sèrp prenguèri un baston.
Quand nevèsse, vendrai e serai a Besièrs quand tu.
Quiti que (part que) venguèsse pas, lo podèm pas mancar.
Per la lenha te'n fagas pas, que te'n tendrai de facha.
Aicí as un viure, non pas qu'a París benlèu n'auràs pas.
De tira que seràs prèsta diga-o-me, qu'es ora de partir.
De rif o de raf (d'un biais o de l'autre) cal que se faga.
Consí que ane consí que non, farai lo perqué per venir.
Negre coma la padena.
Negre ni mai suja.
Magre coma un pic.
Magre coma bicicleta.
Magre coma rat de glèisa.
Magre coma clavelon.
Gras coma un tais.
Gras coma un monge.
Brutalàs coma bartàs.
Brutalàs coma rocàs.
Fòrt coma un Turc.
Fòrt coma un cric.
Fòrt coma un buòu.
Fòrt coma un taure.
Mèl en boca, fèl en còr.
Tremp coma sopa.