Skip to Content
Pas cap de mes de febrièr sens cap de flor d'ametlièr.

Recèrca per categorias

Categorias
lo temps que fa
Quita pas de lambrejar (de belejar), tot es pas qu'un lambre.
Un còp de tròn espetèt subran sens cap de signe anonciador.
La pluèja s'es esparsada (esparsida) : plòu pas de tot tant.
Un esclaire es un rai de lutz, una lusor, una lusida, una clartat.
Un liuç es un beleg (la lutz abans d'ausir lo còp de tròn).
Dins l'espandi del cèllusissián las estèlas. (Dins l'espaci ... )
Las pluèjas (las ramadas) de març s'apèlan de marcencadas.
L'auratge finiguèt que s'apasièt (que se calmèt / que s'arrestèt).
Nos podèm encaminar uèi, que lo baromètre es al bèl.
Las tubas son espessassas, las nivolinas son pas espessas.
Vai mal dotze pesenadas que non pas una peiregada.
Lo pronostic del temps que farà dins un mes es pas segur.
Lo caud (la calor) durcís l'argila. Lo freg durcís las fangas.
Una niu / una niva / un nive son sinonims d'una nivol.
Pèirabatre vòl dire peiregar (plòure de pèiras de glaç).
Una peiregada es una casuda (pluèja) de pèiras de glaç.
Las nivolassas carrejan (son cargadas de nivols de pluèja).
Aqueles castelasses (nivols coma de castèls) marc an l'auratge.
Lo cèl començ a de castelejar (de se cobrir de nivolassas).
Lo vent se calèt (s'apasièt) après bufar dos jorns de contunh.
Un pomèl de nèu plan calhat es dur coma un calhau.
Lo grand solelh lo fasiá cilhar (lo fasiá parpelejar).
La cisampa es un ventàs de bisa freg (canin) e fòrt.
Una clafada es una ramada, una pissada (una fòrta pluèja).
Quand la bisa bufa me rufa la tufa (me despenchena).
Un vent blanc es un vent qu'amoda pas (que mena pas) la pluèja.
Caminar dins la bolhaca: caminar dins la nèu fangosa.
L'ecir (vent revolumaire) bardissava de nèu totas las parets.
Fasiá qualques borrilhs de nèu (qualques vòlvas de nèu).
I n'a pas per un fòrt brieu que non plòga : plourà lèu.
Lo ventolin (la brisa) del ser dels jorns d'estiu es un regal.
Un climat caud e umid anemia fòrça (aicisèm / quicòm).
Cresi que lo temps se vòl anevassir (se metre a la nèu).
Una granissada es pas brica (pas ges) una peiregada.
Lo cèl s'anivolèt sulcòp (subran se cobriguèt de nivols).
Granissa al mes de mars. Peirega puslèu al mes d' agost.
Quand lo solelh apareis tot se reviscòla (torna viure).
Lo ventàs s'apasimèt (s'apasièt) al cap de tres jorns.
A mon vejaire (que ieu crega) plourà lèu (vòl plòure).
Lo temps s'es aplogit, s'es virat (s'es mes) a la pluèja.
Cresi que lo temps se vòl arborar (que se vòl alevar).
Una ombra calheta es una ombra traucada de rais de solelh.
Lo cèl se camaisa (ven negre), cresi que vòl plòure.
Faguèt un temps canifre (canin, freg) que jamai pus!
A solelh colcant vòl dire: quand se colca lo solelh.
Una estèla de la coa longa se ditz d'una cometa.
Coneissi que va nevar: sabi que va far de nèu (que nevarà).
Las nèblas fan confir (gastan / corrompon) la frucha.
Una cunhièira (congièira) es un amontetament de nèu.
Una cordura de nèu es una lonja de nèu qu'a pas adoçat.
Lo vent còma (mugís / brama) sovent en novembre.
Una correja de nèu: una cordura de nèu qu'a pas adoçat.
Granissar / pesenar vòl dire plòure de peses de glaç.
De tant que nevèt, lo país èra pas qu'un blanc (tot blanc).
La luna fa pargue / Marcamal se passeja (i a quicòm que va pas).
Alara un ventàs terrible se descabestrèt (se delarguèt).
Lo grand freg contracta los metals, lo grand caud los dilata.
Quand automneja fa un temps de davalada (d'automne).
Albieirar vòl dire se cobrir d'albièira (d'ai gatge, de rosal).
Lo temps s'es plan destorbat (s'es bravament desrengat).
Lo vent s'amoda (lo vent se lèva / se bolèga / se met a bufar).
Lo cèl se carga de nivols, aquò marca que vòl plòure.
Lo temps o ditz pas: a pas sason, es pas lo moment propici.
Las calorassas agostencas (del mes d'agost) son de mal endurar.
Lo temps s'agrisa (ven gris) : cresi que vòl plòure.
Ploguèt aicisèm (fòrça, bravament) pendent un mes.
Ploguèt quicòm! : ploguèt que jamai / ploguèt fòrça.
L'aigatge (l'aiganha) es la rosal (la banhadura) del matin.
L'aigatge (lo banhat) es de crentar per las fedas de lach.
Bavunar, bavunejar: plovinar, plovinejar (far una pluèja fina).
Faguèt de beleges (liuces) e de tròns tota la nuèch.
Benlèu plourà, benlèu plourà pas, vai-te'n véser! (Qual sap ?)
Los camps, la canicula los a assecarlits (tressecats).
Lo meissant temps, cal que passe (i podèm pas res).
Lo temps canin comença de s'atebesir (de venir tebés).
Lo temps s'es plan atindolat (s'es plan mes al bèl).
L'ivèrn, lo temps es sovent atrumit (entrumit / escurcit).
Una alfa (una aufa) de nèu es una tafa de nèu (una taca de nèu).
Una nivol cotonosa diriatz (revèrta / sembla) de coton.
Me soi arrucat (aparat) de la pluèja jos un marronièr.
Lo vent tirava del nòrd (bufava del nòrd) : èra la bisa.
Aicí, un pauc tot l'an, las tubas soventejan (tornan sovent).
Una dardalhada es una emission de rais de calor o de lutz.
Las dardalhadas del solelh pòdon èsser fòrt nocivas.
La peiregada damagèt tota la vianda: la faguèt perir.
Glacinava talament que tot lo país èra pas qu'un glaç.
Aquel matin, l'albieirada desfulhèt totes los fraisses.
Lo vent desnèbla lo país (escampilha las nèblas de pel país).
Quand bruma, las tubas rajan : plovina / plovineja.
Una busca de nèu es un borrilh, o una vòlva de nèu.
Plòure a caças : plòure a semals (plòure fòrça / aicisèm).
Deplori (soi macat) que faga meissant temps la dimenjada.
Quand lo marin (l'autan) bufa (tira) la nèu adoça (fond).
Bufava un marinàs que o desaubirava tot (que o trasvirava tot).
Aquel ventàs me desalenava : me copava lo buf (l'alen).
La capa del cèl es lo firmament (es la vòuta del cèl).
I a una cencha a l'asuèlh (l'orisont) : deman, risca de plòure.
L'auratge que se descadenèt alara afrabèt tota la vianda.
Se lo temps o ditz : se fa bèl temps, se a sason (s'es la sason).
Après una temporada de freg venguèt un temps de doçura.
L'ecir es un vent revolumaire que buta nèu o pluèja en revolums.
Ecirava tan fòrt que foguèrem fòraviats (descaminats, perduts).
Faguèt una eissagada (una ramada / una pissada) que me tracèt.
Foguèri traçat (banhat entrò a la pèl) per aquel plujal!
Un plujal (fòrta pluèja) nos eissaguèt tota la lusèrna seca.
Foguèri eissagat (traçat) per un auratge que Dieu te'n garde !
Lo temps s'es eissaurat : a plegat de plòure (se met al sec).
S'eissolelhar (se solelhar / se torrelhar) es fòrt agradiu.
Las estèlas e mai la luna son embegudas (se veson pas clar).
La nèu enantís (a Ieu fach) d'emblanquir las montanhas.
Quand lo país s'emblanquís de nèu tot sembla miraclat.
Lo cèl s'embochardís (se cobrís de nivols negras) : plourà lèu.
Fasiá, aquel jorn, un solelh emborniaire (abuclaire).
Lo Josèp embotelha son vin quand es vent del nòrd.
Son paire tanben sangnava lo pòrc quand èra vent del nòrd.
Lo fuòc s'embrandèt lèu fach a causa d'un mistralàs.
Agèrem un temps embronc (cobèrt) tota la setmana.
La luna emprunta la seu lutz a la luminositat del solelh.
La luna es en cabanada : es amagada per las nivols.
Lo temps s'encabana : lo temps se cobrís de nivols.
L'encontrada tota foguèt afrabada (tota la region se'n trapèt mal).
Lo temps s'encrumís (s'escurcís, se cobrís de nivols).
Lo vent d'autan (lo vent marin, lo marin) es un vent endorment.
Aquela pluèja fina que s'enfiltra dins la tèrra es una manna.
S'ensolelhar: s'expausar al solelh; trapar un còp de solelh.
Quand lo temps s'ensornís (s'entristesís), m'ensornissi tanben.
S'entancha de plòure: acaba de plòure / s'arrèsta de plòure.
l agèt una entrelusida (una claror passadissa) entre dos plujals.
Un plujal es una fòrta pluèja (una ramada / una pissada).
Un escalapet es un còp de tròn que peta subran e fòrt sec.
Una escalapetada es una seguida (una seria) d'escalapets.
Aquela nuèch, lo tròn escalapetava que vos englajava.
Faguèt una escandilhada (una solelhada) supèrba que jamai.
Tot escars ( a pena) se i se vesiá quand arribèt al nòstre ostal.
Una esclairida es tanben una esclarcida (una esparsada).
Lo tròn m'a escorrejat (m'a desruscat, escorgat) aquel fau.
Un temps escur ensolelha pas gaire lo moral de degun.
Lo temps s'escurzís (s'escurcís), probable que plourà lèu.
Las nivols se son un pauc espansilhadas (escampilhadas).
La pluèja finís que s'espassa (que plega / cèssa / s'arrèsta).
L'auratge lor tombèt dessús per espava (per suspresa).
Avèm un temps plan estadís (estantís / estacionari).
Pòt estar (pòt arribar) que plòga pas d'una mesada.
Avèm vista una estèla de la coa longa (una cometa).
L'estèla del pastre (l'estèla del ser o del matin) es Vènus.
Lo cèl s'estèla pas qu'en aparéncia, qu'es totjorn estelat.
Quand lo cèl esteleja (se clavèla d'estèlas) es un plaser.
Un estervelh es un vent folet (una ventaròla, un revolum).
Lo solelh a plan estorrida (estorrada, secada) la tèrra.
Una bisa èufra (freja / canina) me copava lo morre.
Lo grand solelh evapòra (fa venir vapor) l'aigatge del matin.
L'aigatge es la rosal (la banhadura del ser o del matin).
Per la sason que sèm fa un temps extradoç (doç que jamai).
Una luna fèla es una meissanta luna (una luna traita).
De tant que gelava sec, d'unes arbres se fendasclavan.
La calorassa de 2003 foguèt un flagèl (una calamitat).
Deuriam far una flamada (una joanada), que fa pas caud.
Floconejava: nevava aicisèm (la nèu tombava a braves borrilhs).
Un vent fòl es un ventàs que o fa venir tot fòl.
Un vent folet es un pichon vent folatin, un vent tornejaire.
La pluèja, de còps, fa de foliòlas ( de botiòlas) sul pelsòl.
Un fólzer es un beleg (descarga electrica entre tèrra e nivol).
La nèu se fond quand lo temps adoça ; lo glaç atanben.
Las tubas espes sas lo fòravièron, que i se vesiá pas a dos passes.
Aquel auratjàs (auratge gròs) faguèt un fracatge grand.
Una lusor fugaça es una lusor bravament passadissa.
Los fums (las nèblas, las tubas) ennegresissián lo país.
Las fumarlas d'un matin d'ivèrn se rebalavan pel sòl.
Un temps gaborenc es un temps auratjós (a l'auratge).
Una calor gaborenca es una calor que te pòrta a dormir.
La nèu es encara gapa : es mofla, es pas encara atassada.
Faguèt una gibornada (una granissada, una pesenada) de març.
Après aquela gibornada lo país èra pas qu'un blanc.
Una pluèja rabiosa ginglava lo can, la pastre e son tropèl.
Una pluèja glaçanta nos paralizava lo morre (la cara).
Tanlèu sortir de l'ostal, una bisa glaciala nos copèt lo morre,
Una glacina (una pellicula de glaç) cobrissiá tot lo país.
Quand glacina, fa pas bon caminar (caminar es pas de bon far).
Aquel matin de febrièr, totes los camins èran glacinats.
Una granassa: una brava ramada, una brava pissada de pluèja.
Una granissa o una granissada es pas qu'una pesenada.
Una pesenada es pas una peiregada (« pluèja» de pèiras de glaç).
Granissar vòl dire pesenar (« plòure» de peses de glaç).
Grausissa: pèiras de glaç. Granissa: peses de glaç.
Una gresilhada es una pesenada, una granissada de glaç.
Un vent impetuós es un ventàs descadenat (violent).
Una pluèja fina s'infiltra tota dins la tèrra que l'embeu.
Lo solelh influís sus las plantas e mai sus nosautres.
Sens capèl, al grand solelh, te vas trapar una insolacion !
Un freg intens es un freg que passa l'òsca (la mesura).
L'iris es l'autre nom pus poetic de l'arcolan.
Un arcolan es un granda corba calorada dins un cèl de pluèja.
Un temps issèlze es un temps d'un freg bravament canin.
Plòu que jamai: plòu aicisèm / plòu quicòm / plòu bravament!
Un temps laganhós es un temps plovinós (un temps a la pluèja).
Lo temps quita pas (arrèsta pas) de laganhejar (de plovinejar) !
Un lambre: un liuç / un beleg (esclat de lutz pendent un auratge).
Lambra sens tronar, aquò marca que son de lambres de calor.
Faguèt una lavada (una fòrta pluèja subta) que nos tracèt.
Lavaci, aigaci, pissada, raissada ... son de sinonims de lavada.
Se levèt un vent lecafangas que tot foguèt lèu assecat.
Levat que (part que) plòga lèu, aurem pas grand vianda.
Una lonja (una correja) de nèu a l'ubac aviá pas adoçat.
La luna novèla. La luna mièja. La luna plena. La luna vièlha.
En occitan, la luna novèla se sona tanben la luna tornal.
Una luna cornuda es un quarton de luna tornal o de luna vièlha.
Una luna mercruda es la luna tornal (novèla) d'un dimècres.
Una luna sabtina es una luna novèla que torna un dissabte.
Una luna vaira es una luna velada, negada o enrodada.
Quand la luna fa pargue, aquò marca que vòl plòure.
La luna fa pargue vòl dire: aquela persona es en colèra.
La luna fa pargue vòl dire tanben Marcamal se passeja.
Lo mistral coma lo marin son de vents manjafangas.
Aquela pluèja es una manna (una providéncia) per la vianda.
En mar desliura (en nauta mar) un auragan nos tombèt dessús.
Las pèiras de glaç copèron lo creis (las brotas) de la vianda.
Un creissent de luna: una còma, un quarton de luna.
Plòu bravament: plòu quicòm, plòu aicisèm (plòu fòrça).
I n'a pas per un brieu que non plòga : vòl plòure / plourà lèu.
Lo ventolin (la brisa) del ser dels jorns d'estiu es un regal.
Cresi que lo temps se vòl anevassir (se metre a la nèu).
La peiregada me faguèt perir la vianda de pels camps.
Lo cèl s'anivolèt sulcòp (subran se cobriguèt de nivols).
Es un pauc en març que granissa. Peirega puslèu en agost.
Quand lo solelh apareis tot se reviscòla (torna prene vida).
Lo ventàs s'apasimèt (s'apasièt) al cap de sièis jorns.
Quand novembre se sarra, arriba que lo temps se gaste.
A mon vejaire (que ieu crega) plourà lèu, que s'anivola.
Lo temps s'es aplogit: s'es mes (a virat) a la pluèja).
Inondacion es lo mot sabent per dire aigat (las aigas).
Faguèt una peiregada que nos afrabèt tota la vianda.
Fasiá un freg que pelava (fasiá freg que jamai pus).
Un pelat de nèu es una sisa de nèu bravament tèunha.
Fa un vent que vos pellèva : que vos eriça (vos sos lèva) lo pel.
Quand es lo marin (lo vent marin) lo temps moleja (es mòl).
Una fòrta ramada me molhèt entrò a la pèl (me tracèt).
Per te molhar pas (te banhar pas), prend lo parapluèja.
L'ivèrn lo temps es sovent plan monhe (fosc / escur).
Amb aquel caud, totas las lachugas van montar en grana.
Un freg, un vent, una pluèja ... pòdon èsser mordents (canins).
Lo grand freg de l'ivèrn siberian li mordissiá la cara.
Per observar una eclipsi o cal pas far consí que siá.
Las marcencadas son las gibornadas (las ramadas) de març.
Èra aquí, dins la nèu, tota marfa (tota engrepesida) de freg.
Lo vent marin se ditz tanben lo marin, l'auta, l'autan.
Lo cèl se mascara (se camaisa / se chimarra) de mai en mai.
Una ondada es una pluèja (ramada / pissada) passadissa.
Sus Aubrac, degun se pòt pas orientar quand ecira.
Menaça de plòure vòl dire: va plòure / vòl plòure.
Mentre que (tant que) plòu pas, ieu me vau passejar.
Las pèiras de glaç o murtregèron tot (o afrabèron tot).
De sa lusor la plena luna nacrava las aigas de mar.
Para-gara! que l'auratge es just al dessús de nòstre cap.
La luna fa pargue (es enrodada), lo temps va cambiar.
Un nive barbablanc es una nivol (niu / niva) barbablanca.
«Lo vent carreja» vòl dire que lo vent buta las nivols.
Lo temps es nívol quand i a fòrça nivols dins lo cèl.
Lo cèl se nivola de mai en mai, marca que vòl plòure.
Una nivolassa (una nivol gròssa) d'auratge se ditz un castelàs.
Aqueles castelasses negres son lo signe que vòl tronar.
Una nivolina (una brumairòla) es una bruma leugièira.
Lo solelh me fa nòisa: lo solelh me fa dòlre los uèlhs.
La meteò ven de mai en mai fisabla, mas encara s'engana.
Podèm pas metre lo nas defòra, qu'ecira (que la nèu revoluma).
Un cèl estelat es un cèl de milanta estèlas (de milieirats d'estèlas).
Las nivols se miralhavan dins lo miralh de las aigas.
Las estèlas miralhejavan (estelejavan) dins la nuèch.
Carga-te lo passamontanha, que la bisa es fòrt canina.
Plòu talament que la tèrra pasteja (que la tèrra se pasta).
Lo cèl èra patacat (pomelat) de polits pomèls blancs.
Èra patent (èra evident) qu'anava plòure a ferradats.
A nevat un pauc: a pas gaire nevat (es pas tombada fòrça nèu).
A un pauc nevat (a plan pro nevat) per aquesta an (per ongan).
La caninor (l'aspretat) de la bisa d'ivèrn te penètra.
Quand pericla (quand beleja / quand liuça) se cal mesfisar.
La persisténcia dels plujals finís que ven catastrofica.
Ongan, lo freg a persistit fins a (entrò a) la fin de març.
Las pesenadas de març: las granissadas / las marcencadas.
Una pesilhada es una pesenada de peses de glaç pichonèls.
Faguèt un beleg (un liuç) que ne foguèt petrificada de paur.
S'eissaurar o s'estorrar vòlon dire plegar de plòure.
Lo temps s'es plan eissaurat : a quitat (plegat) de plòure.
S'eissolelhar (se solelhar / se torrelhar) es fòrt agradiu.
La caninor (l'aspretat) de la bisa lo susprenguèt fòrça.
Faguèt alara una pissada (una ramada) que nos traçèt.
De tant que ploviá, l'aiga rajava a bèles pissòls ( a braves rages).
La Tèrra es una planeta, coma Vènus, Mars e Jupitèr.
La pastra se pleguèt dins son mantèl, que lo vent bufava.
La luna es dins sa plenor: la luna es plena (es redonda).
L'aigatge (la rosal) e la pluèja fan plombar (clinar) las plantas.
Plòu que tot raja: plòu a faisses / plòu a semals (a bodre).
Baste ploguèsse, mas res a far, que vòl pas plòure.
Plovina / plovineja da pers. del sing. Ten-lo coma cal. ">(ten plogut) sovent en novembre.
Se poiriá (se poiriá plan) que me foguèssi enganat.
Per temps de secada, los camins podrejan (polverejan).
La luna, las estèlas, lo silenci grand ... poetizan la nuèch.
Per temps de secada, la tèrra ven pofra (polverosa).
Un pomèl de nèu es una bòla de nèu calhada a la man.
Lo solelh comença de pónher (de traucar / de paréisser).
La portadura del cèl rn'agrada pas, cresi que vòl plòure.
Lo temps cambiarà, que lo baromètre pòrta la pluèja.
Amb un pòrtavista las planetas se veson plan melhor.
Una calorassa granda precedís sovent un auratge gròs.
Ai la pressentida que lo marin o l'autan vòlon passar.
Aquel ventàs que carreja pronostica (marca) la pluèja.
Un fuòc, per temps de secada, se propaga lèu fach.
Un polit quartièr de luna poetizava la nuèch d'agost,
Es pas que dins son quarton (quartièr) primièr la luna.
La luna ven pas que de quartolar (de cambiar de quartièr).
De cent en quaranta (fòrt rarament) avèm un eclipsi total.
Aquel jorn ploguèt quicòm (bravament / aicisèm / fòrça).
Las quimèras de la nuèch son fantasticas qu'es pas de creire!
La fuòlha (fuèlha) lo gèl de la nuòch (nuèch) l'a rabastinada.
Me siái (me soi) rabastinats los braces al grand solelh.
La calorassa del soledre rafís las flors (las passís / las marcís).
Lo solelh d'agost o rafissa tot (o tresseca, o crèma) tot.
Una raissa es un delavaci / una ramada / una pissada.
Per temps de secada fasiam de brost (de rama) pel bestial.
Un cèl rampat es un cèl que, a l'asuèlh, a de nivols longarudas.
Lo cèl se rantèla (s'enrantèla) : se cobrís de nivols leugièiras.
Un cèl ras es un cèl bas / un cèl cobèrt / un cèl nívol.
Sus la rauba de la nuèch lugardejavan milanta estèlas.
Una rausa (una nivolina) se levèt quand (amb) lo solelh.
L'auratge nos rebostoirèt (nos enrambolhèt) lo froment.
Quand beleja (quand liuça), se cal pas abrigar jos un arbre.
De tant que ploviá, l'aiga regetava (regisclava) de pertot.
Lo ventàs de novembre fasiá remolinar las fuèlh as secas.
Las pèiras de glaç nos an pas remontats (nos an afrabats).
L'albièira (lo rosal) m'a repapilhadas (marcidas) las flors.
Lo grand solelh de junh m'a rescaudada tota la civada.
Quand glacina, tant val demorar retapat dins l'ostal.
Amb un freg que pèla, cal revestir los vestits d'ivèrn.
Un ventolin reviscolaire l'agèt lèu requinquilhat (regalhardit).
Los ventasses de la davalada revolumavan la fulharaca.
Ni per l'auratge que menaçava se risquèt defòra ça que la.
Al mes de novembre, plan sovent robineja (plovineja).
Uèi, totas las lacas (las sompas) se son rocadas (geladas).
La luna fa la ròda (la luna fa pargue), marca que plourà.
Aquela sauma a solelhcolc marca (es signe) que vòl plòure.
Quand plòu a semals (en abondi), d'unes rius s'asondan.
La nòstra mameta, ela, se senhava quand belejava.
Ai la sensacion que lo temps es a l'auratge, que lo cap me dòl.
Dormiguèron a la serena, jos las estèlas, al clar de la luna.
La bisa sibla (fiula) dins los arbres e jos las pòrtas.
L'eissiròc (lo siròc) d'Africa, de còps, nos ven véser.
Aquela annada, tombèt una sisa de nèu d'un mètre.
Aquel ventàs nos a facha una brava solada de frucha.
Trabalhava a la raja del solelh (a las oras pus caudas).
Ara pòt plòure, qu'aicí sèm plan sostes (plan a l'abric).
Subrevenguèt alara un auristre (un auragan) espaventable.
Lo vent del sud, en çò nòstre, se sona lo marin o l'autan.
Per tal que (per çò que) ploviá, prenguèt lo parapluèja.
Tant de freg que faguèsse, s'anava passejar pel campèstre.
Lo vent terral se ditz tanben lo cèrç, lo mistral o la bisa.
Foguèri testimòni d'una pluèja d'estèlas extraordinària.
Lo vent d'amont tiblava la pluèja contra las parets.
Lo vent d'autan es un vent tormental (tormentaire).
La torrada d'aquesta nuèch a desfulhats totes los fraisses.
Las lacas son torradas (geladas), qu'a fach mens quatre.
Es fòrt agradiu de se tostar (de se torrelhar) al solelh.
Quand me trachèri qu'anava plòure, prenguèri lo parapluèja.
Los trachèls (los borrilhs) de nèu tombavan, espesses e grasses.
Una nuèch traucada d'estèlas, quina meravilha mannada !
La nèu èra pas espessa, i n'aviá pas qu'un travèrs de det.
Siái tot tremp, qu'ai trapada tota la pluèja sus las esquinas.
Quand la luna tresluca (quand es plena luna) i se vei mai.
Las estèlas treslusisson plan mai quand fa pas luna.
Quand tròna de prèp se cal pas jamai gandir jos un arbre.
Al mes de novembre lo temps es sovent trum (escur).
Lo temps se truma ; aquela trumor nos menarà la pluèja.
Las tubas (las fumarlas) se rebalan aval sus la ribièira.
Lo temps tubós me fa venir las èrnhas (me fa morrut).
Lo temps vaborenc que fasiá nos aflaquissiá a totes.
Los vacairals (los plujals) de mars e d'abril son de crentar.
Una luna vaira (velada) es marca (es signe) de pluèja.
Dison que lo soledre es un vent que vira quand lo solelh.
Una ventaròla (un vent folet) fasiá tornejar de fuèlhas.
Las pèiras de glaç tomban per vergadas (per raias).
La pluèja tombava verticala, pas de galís, que fasiá pas vent.
Vista la pluèja que fa, e vistas las circomstàncias, ven i pas.
L'auratge de la nuèch nos a volcadas totas las èrbas.
De contunh, los beleges (los liuces) zebravan lo cèl negrós.
Lo tròn faguèt un estoire que nos faguèt estrementir.
Quand se lèva lo vent marin o fa sovent venir tot fòl.
Ièr vèspre faguèt un nevièr que n'aurem per una setmana.
Un ni l'autre venguèron pas, que glacinava lo diable!
Quora torna la luna ne sabi pas res, que me fau pas d'ela!
Qué voliatz que i faguèssem se lo temps o disiá pas?
Se metèt alara a ecirar, mas trapèrem un brave acelat.
Beleja que belejaràs, un beleg esperava pas l'autre !
Quand lo freg nos sarrava fasiam una alada de genèstes.
L'ivèrn, lo país es sovent enneblat (cobèrt de tubas o de nivolinas).
Tot lo país foguèt ennevassat (se cobriguèt de nèu).
Lo temps s'ennivola (se cobrís de nivols), cresi que vòl plòure.
Ai los dets enrampesits (enregdesits) pel freg de l'ivèrn.
Un auratge gròs enregòla (fa de regòlas dins) las semenadas.
De sentir lo freg, la pastra s'enropèt (s'envolopèt) mai.
Quand l'ecir te ven pel morre i veses pas a dos passes.
Ongan (aquesta an) fa pas tan caud coma l'autre an.
L'autre an, de tant que fasiá caud, fòrça afalhocavan.
Tanplan que passarem l'estiu sens peiregadas, baste !
Un pauc cada an las pèiras de glaç nos afraban la frucha.
Quand lo cèl s'enrantèla aital, aquò marca la pluèja.
Quand fa una ramada (una pissada), òm se reclama.
De tant que bufava, lo marinàs o fasiá tot venir fòl.
Amb tota evidéncia plourà, que lo cèl es tot negre.
A l'esclaire de la luna tot ven mai o mens fantaumatic.
Sovenga-te que quand ecira i se vei pas la man davant los uèlhs.
A trescòl (quand lo solelh se jai) s'endevina lo temps que farà.
Uèi matin las tubas (las neblas / los fums) se rebalan pel país.
Arser (ièr de ser) faguèt un auratge gròs a tot petar.
Quand ven lo mal temps fa mal far per mantun (mai d'un).
Me n'èri mainat (trachat) qu'anava plòure a ferradats.
Pensavi de te venir véser, mas lo temps o diguèt pas.
De part e d'autra del cèl i aviá de nivolassas negras.
Las nivols-caulets flòri se mudèron lèu en castelasses.
Te siás mainat (trachat) lo vent consí bufa aqueste matin?
Una peiregada aital s'èra pas vista despuèi cent ans.
Baste ploguèsse lèu, que tota la vianda a plan set!
Fasiá una bisa canina (glaciala) que te copava lo morre.
La mendre pesada d'aucelon se vesiá sus la tafa de la nèu.
Uèi matin tot lo campèstre (tot lo país) blanqueja de nèu.
De tant que nevèt aquel jorn, lo campèstre èra pas qu'un blanc.
La caninor (l'aspretat) de la bisa lo susprenguèt fòrça.
Espeiregar es far una ramada (pissada) de pèiras de glaç.
AI mes d'agost soventeja que tròna (arriba sovent que tròna).
Las secadas soventejan de mai en mai.
Soventejar vòl dire arribar (se reprodusir) sovent.
I pensas pas! me copèt, t'encaminar amb aquela nèu!
A talament gelat, aquesta nuèch, que la tèrra es clavada.
Quand las nivols son espelhandradas marca que plòu aquí ont las veses.
Quand lo cèl se camaisa marca que lo temps se va destorbar.
Cal esperar que lo temps siá eissaurat abans de tornar pels camps.
M'es idèa que vòl plòure, que la luna fa pargue.
A pas nevat un fòrça, mas pro per blanquir las teuladas.